Kategorie

Zasada równości kobiety i mężczyzny

B.Gronowska zarzuca regulacjom sytuacji mniejszości w Konstytucji, iż swe gwarancje uzależniają od kryterium obywatelstwa polskiego oraz ograniczają swój zakres do praw z zakresie edukacji, religii i kultury. Co prawda mniejszości narodowe są zdefiniowane przez zalecenie Rady Europy z 1990 r. w sprawie praw mniejszości z uwzględnieniem kryterium obywatelstwa, ale autorka ta, obserwując najnowsze trendy międzynarodowe, zauważa tendencję odchodzenia od tak nakreślonych, sztywnych kryteriów. Podaje jako przykład art. 27 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych Komitetu Praw Człowieka, w którym zrezygnowano całkowicie z wymogu obywatelstwa, a ponadto z warunku odpowiednio długiego pobytu na terytorium określonego państwa – por.: B.Gronowska. op.clt.. s.96.

Zasada równości kobiety i mężczyzny wyrażona w Karcie {art. 23) i Konstytucji (art. 33), stanowi uszczegółów-i cnie ogólnej zasady równości, zaw’artej w Karcie w art. 20 i odpowiednio w Konstytucji w art. 32. Nierówne traktowanie kobiet, ich dyskryminacja szczególnie widoczna w stosunkach prawa pracy, pozostaje niestety nadal jednym z elementów stosunków’ społecznych w kręgu kultury europejskiej. Oba dokumenty zawierając zasadę równouprawnienia pici wyrażają wolę ich twórców umiejscawiania jej na najwyższym możliwym szczeblu hierarchii aktów prawnych. Zarówno w Karcie, która w art. 21.1 zawiera zakaz dyskryminacji ze względu na pleć, jak i w polskiej konstrukcji otwartej klauzuli antydyskryminacyjnej, zasada ta jest powtórzona przepisami mającymi charakter superjhmm, jednak jak najbardziej usprawiedliwionymi ze względu na ważkość problemu i dotychczasowe trudności z zagwarantowaniem w praktyce równości kobiet i mężczyzn, Regulacja Karty oparta jest na art. 2 i 3.1 oraz 141.3 Traktatu WE. Nawiązuje także do art. 20 tzw. Poprawionej Karty Praw Socjalnych z 3 maja !9%,2iI do pkt. 16 Wspólnotowej Karty Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników i do art. 2(4) Dyrektywy Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzania równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy.”1′

Karta w art. 23, zd. I wyznacza zadania instytucjom unijnym, stwierdza bowiem, iż „należy zapewnić równość mężczyzn i kobiet we wszystkich dziedzinach, łącznie z zatrudnieniem, wykonywaniem pracy i wynagrodzeniem.” Regulacja taka wyznacza obowiązek zarówno w sferze stanowienia prawa (odpowiednie regulacje prawne), jak i w sferze jego stosowania (odpowiednia interpretacja tekstów’ prawnych). Jednocześnie twórcy Karty posługują się najszerszą z możliwych konstrukcją zakresu, w jakim równouprawnienie pici ma swe miejsce, stwierdzając, iż dotyczy to wszystkich dziedzin życia, zwłaszcza w odniesieniu do stosunków’ pracy.

Konstytucja posługuje się natomiast konstrukcją polegającą na stwierdzeniu, iż kobieta i mężczyzna mają równe prawa. Rezultat przyjęcia takiego rozwiązania jest jednakowy z regulacją Karty – Konstytucja wyraźnie, a nawet bardziej stanowczo niż Karta, ustanawia równość praw’ dla kobiety i mężczyzny. Nieco inną konstrukcją posługuje się Konstytucja określając zakres, w jakim to równouprawnienie winno znaleźć miejsce – do dziedzin określonych przy okazji konstruowania klauzuli antydyskryminacyjnej (czyli życia politycznego, społecznego i gospodarczego) dodaje sferę życia rodzinnego. Posługując się wyliczeniem, legislator zawsze naraża się na możliwość nieuwzględnienia pewnych sytuacji, jednak w tym przypadku katalog ten jest na tyle szeroki, iż można zaryzykować stwierdzenie, że obejmuje on wszystkie dziedziny życia.

Leave a Reply