Kategorie

Ukazanie uczestnictwa UE w stosunkach międzynarodowych

W konkluzjach autor stwierdza: ,, Unia Europejska posiada atrybuty pozwalające jej być poważnym i wpływowym aktorem stosunków międzynarodowych. Jest potentatem ekonomicznym i silnym ośrodkiem oddziaływania na otoczenie zewnętrzne, nie tylko na kraje sąsiednie, ale i na odlegle państwa i regiony świata. Aktywnie odgtjnva różnorodne role międzynarodowe: ekonomiczne, polityczne i w zakresie bezpieczeństwa oraz rolę kulhtrowo-cywilizacyjną. W zasadzie pokrywa całe spektrum ról przypisywanych podmiotom państwowym”. Zwraca on jednak uwagę na fakt, że mimo angażowania się w rozwiązywanie najważniejszych problemów współczesnego świata, rola UE w zakresie stabilizowania pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego pozostaje najsłabsza: „Czydi na postawione wyżej pytanie: czy Unia Europejska jest wszechstronnym aktorem międzynarodowym, nie można odpowiedzieć w pełni twierdząco. Niewątpliwie jest już cywilnym mocarstwem, które stara się – podejmując ESDP – dobudować swój komponent obrony, uważany za jeden z ważnych elementów jej tożsamości międzynarodowej”.

Formułowany jest tu pogląd, że: „zewnętrzna rola Unii Europejskiej w największym stopniu jednak zależy od jej wewnętrznej spójności”. Tymczasem przyjęte w poczet członków w 1995 r. państwa neutralne: Austria, Szwecja i Finlandia nie przyczyniły się zbytnio do wzmocnienia Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. Odnosząc się do kwestii budowy własnych zdolności obronnych UE, jako warunku koniecznego dla osiągnięcia pozycji mocarstwa światowego, autor zwraca uwagę, że Unia: „korzysta przy tym z dużych zasobów narodowych swoich państw członkowskich. Problemem dla Unii jest jednak pogodzenie ambicji stania się kompleksowym mocarstwem światowym, przemawiającym jednym głosem, z brakiem woli politycznej tt wszystkich jej członków do przekazania na rzecz wspólnoty części swoich suwerennych kompetencji w tak wrażliwych sferach jak polityka zagraniczna i obronna. (…) Powstaje więc pytanie, czy po właśnie dokonującym się kolejnym, największym w historii rozszerzaniu Unii o dziesięć nowych państw z Europy Środkowej i basenu Morza Śródziemnego nie ucierpi na tym jej spójność wewnętrzna? Czy nie przyczyni się to do zredukowania roli Unii jako aktora międzynarodowego? ” Pytania te pozostają wciąż otwarte.

Prezentowana książka podejmuje postawiony we wstępie problem badawczy w sposób interdyscyplinarny, najbardziej właściwy dla nauki o stosunkach międzynarodowych. Pozwala on na łączenie różnych metod analizy: obserwacyjnej, krytyki źródłowej, porównawczej, krytyki piśmiennictwa. Jak podaje autor, zastosowanie miała tu również metoda intuicyjna i metody badań teoretycznych.

Ukazanie uczestnictwa UE w stosunkach międzynarodowych jest nie tylko świadectwem jej aktywności wobec otoczenia zewnętrznego, lecz także stanowi poszerzenie wiedzy o jej tożsamości międzynarodowej. Wychodząc poza schemat jedynie ekonomicznego lub prawnego podejścia do analizy międzynarodowego znaczenia Unii Europejskiej, praca wnosi istotny w’kład w porządkowanie wiedzy o współczesnej pozycji międzynarodowej największego z ugrupowań integracyjnych, do którego przystępuje nasz kraj. Dostarcza wielu cennych informacji, ocen i uogólnień, pomocnych zarówno w kształceniu akademickim, jak i działalności eksperckiej.

Leave a Reply