Spory interpretacyjne

Z osobą generała, jak podkreśla autor, wiążą się spory interpretacyjne dotyczące jego myśli politycznej, a zwłaszcza rozumienia wielu stosowanych przez niego pojęć. Jednym z nich było zagadkowe określenie „Europa od Atlantyku do Uralu”. Szczepański uznał to za zasadniczy cel strategiczny polityki gaullistowskiej, jaki miał być realizowany dzięki wszechstronnej współpracy pomiędzy wszystkimi państwami europejskimi. Postuluje on również traktowanie koncepcji polityki zagranicznej de Gaulle’a jako całościowego systemu, w ramach którego głównymi celami strategicznymi była niezależność Francji oraz równowaga w systemie międzynarodowym w wymiarach globalnym, atlantyckim i europejskim. Do innych celów strategicznych im podporządkowanych należała współpraca ogólnoeuropejska, zgodnie z hasłem: „odprężeń ie-porozumienie-wspólpraca” (detente-entente-cooperatiori), jak również jedność Europy Zachodniej. Ten ostatni system autor dzieli na mniejsze podsystemy obejmujące tzw. Małą Europę (EWG), Europę Śródziemnomorską oraz Wielką Brytanię. Jako ostatni cel strategiczny wymienia się odprężenie w stosunkach z Europą Wschodnią.

Reasumując stwierdzić można, że Francja dzięki swojemu przywódcy odegrała w latach 1958-1969 zasadniczą rolę jako element zarówno systemu ogólnoeuropejskiego, jak i podsystemu zachodnioeuropejskiego. Główną cechą koncepcji polityki europejskiej de Gaulle’a było sformułowanie i realizowanie takich celów, które były zgodne z zasadniczym kierunkiem rozwoju ogólnoeuropejskiego. Dzięki sformułowaniu realistycznej koncepcji polityki europejskiej, sprzyjającej tendencjom odprężeniowym na kontynencie, generał zapewnił Francji nie tylko bezpieczeństwo, integralność i stabilność, ale nade wszystko umożliwił jej rozwój, rozumiany jako wzrost znaczenia w Europie i świecie, często przekraczający rzeczywiste możliwości mocarstwowe tego kraju.

Zasady współpracy transgranicznej i międzyregionalnej z udziałem Polski

Jednym z najbardziej charakterystycznych zjawisk w życiu społecznym i gospodarczym współczesnej Polski są procesy integracji i współpracy międzyregionalnej i transgranicznej. Wiąże się to z postępującą w naszym kraju demokratyzacją wszystkich dziedzin życia, która objęła również sferę kontaktów zagranicznych nawiązywanych przez terenową administrację rządową i władze samorządowe. Od początku lat 90. procesy współpracy transgranicznej toczą się z różną intensywnością na wszystkich granicach Polski, a zwłaszcza na granicy zachodniej i południowej. W początkowej fazie nastąpił wręcz żywiołowy wzrost kontaktów z partnerami zagranicznymi, który stopniowo zaczął owocować powstawaniem struktur koniecznych dla regularnego prowadzenia współpracy przez granicę w nadziei na ożywienie gospodarcze regionów przygranicznych. Społeczności lokalne przygotowujące się po 1989 r. do wyborów samorządowych nie znały początkowo regulacji prawnych w zakresie współpracy transgranicznej, ale już wówczas zdawały sobie sprawę, że przyjdzie im podjąć działania zmierzające w kierunku bądź nawiązania współpracy z sąsiadami z zagranicy, bądź też nadania wzajemnym stosunkom innego, nowego charakteru.

Zasady współpracy transgranicznej i międzyregionalnej z udziałem Polski oparto na standardach zawartych w Europejskiej Konwencji Ramowej o współpracy transgranicznej między wspólnotami i władzami terytorialnymi1 oraz w Europejskiej Karcie Samorządu Terytorialnego.2

Leave a Reply