Kategorie

Ro!a zaplecza eksperckiego w procesie integracji

Jak już wspomniano, proces negocjacyjno-decyzyjny w UE ma charakter ciągły: przyjmuje się nowe traktaty i obszerną legislację wtórną, tworzy się nowe instytucje lub zmienia zakres działania tych istniejących, powstają lub są reformowane polityki wspólnotowe i nowe obszary współpracy państw członkowskich. Codzienny proces negocjacyjny wymaga od uczestników orientacji w strategicznych kierunkach rozwoju UE i często szczegółowego wsparcia eksperckiego. W samej Unii przykłada się wielką wagę do prac analityczno-programujących prowadzonych przy wykorzystaniu ośrodków eksperckich i akademickich, przeznaczając na to znaczne środki finansowe. Istnienie takiego systemowego wsparcia badawczego i eksperckiego uważa się za solidną podstawę sukcesów UE. Także w Polsce pojawiały się pomysły idące w tym kierunku, ale trudno by jeszcze mówić o klarownej koncepcji w tym zakresie, zaś losy Rządowego Centrum Studiów Strategicznych są tego przykładem.

Dlaczego rząd polski winien mieć zdolność opracowywania strategii długofalowej? Każdy rząd ma (lub winien mieć) strategię polityczną, nakierowaną na wygranie następnych wyborów i pozostanie u władzy. Nie jest to błaha kwestia, jako że taka strategia wpływa zarówno na bieżącą politykę rządu, jak też na długofalowe strategie same w sobie. Zapewnić to może powoływanie zespołów ds. strategii długofalowych, zajmujących się analizą kluczowych, długofalowych problemów stojących przed każdym społeczeństwem. Zespoły takie winny mieć zdolność przygotowywania wariantowych propozycji politycznych, sugerowania rozwiązań i wkomponowania tych propozycji w długofalową strategię z krótkoterminowymi celami cząstkowymi.

Leave a Reply