Kategorie

PS dotyczące wprowadzania w życie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obronnej

– 1. Wspólna polityka bezpieczeństwa i obronna stanowi integralną część wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Zapewnia Unii zdolność operacyjną, opartą na środkach cywilnych i wojskowych. Unia może z nich korzystać w przeprowadzanych poza Unią misjach utrzymania pokoju, zapobiegania konfliktom i wzmacniania międzynarodowego bezpieczeństwa, zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych. Zadania te są wykonywane z wykorzystaniem potencjału zapewnianego przez Państwa Członkowskie.

– 2. Wspólna polityka bezpieczeństwa i obronna obejmuje stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej. Doprowadzi ona do wspólnej obrony, jeśli Rada Europejska, stanowiąc jednomyślnie, tak zadecyduje. W takim przypadku zaleca ona Państwom Członkowskim przyjęcie takiej decyzji zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi.

Polityka Unii, określona w niniejszym artykule, nie uchybia specyficznemu charakterowi polityki bezpieczeństwa i obronnej niektórych Państw Członkowskich, szanuje ona wynikające z Traktatu Północnoatlantyckiego zobowiązania Państw Członkowskich, które uważają, że ich wspólna obrona jest wykonywana w ramach Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego oraz jest zgodna z przyjętą w tych ramach wspólną polityką bezpieczeństwa i obronną.

– 3. Państwa Członkowskie, w celu wprowadzenia w życie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obronnej, oddają do dyspozycji Unii swój potencjał cywilny i wojskowy, aby przyczynić się do osiągnięcia celów określonych przez Radę Ministrów. Państwa Członkowskie wspólnie tworzące wielonarodowe siły mogą również przekazać je do dyspozycji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obronnej.

Państwa Członkowskie zobowiązują się do stopniowej poprawy swojego potencjału wojskowego. Ustanawia się Europejską Agencję Zbrojeń, Badań i Potencjału Wojskowego w celu określenia wymogów operacyjnych, wspierania środków dla ich realizacji, przyczyniania się do określania i, w stosownym przypadku, wprowadzania w życie wszelkich środków niezbędnych do wzmocnienia bazy przemysłowej i technologicznej sektora obrony, udziału w określaniu europejskiej polityki w zakresie potencjału i zbrojeń oraz wspomagania Rady Ministrów w ocenie poprawy potencjału wojskowego.

– 4. Decyzje europejskie dotyczące realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obronnej, w tym decyzje w sprawie podjęcia misji, o której mowa w niniejszym artykule, są podejmowane przez Radę Ministrów stanowiącą jednomyślnie na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych Unii lub na wniosek Państwa Członkowskiego. Minister Spraw Zagranicznych Unii, w stosownym przypadku wspólnie z Komisją, może zaproponować wykorzystanie zarówno środków krajowych, jak i instrumentów Unii.

– 5. Rada Ministrów może powierzyć wykonanie danego zadania, w ramach

Unii, grupie Państw Członkowskich w celu ochrony wartości Unii i służenia jej interesom. Wykonanie takiego zadania jest regulowane przez postanowienia artykułu III-21 1. ‚

– 6. Państwa Członkowskie, których potencja! wojskowy spełnia powyższe kryteria oraz które przyjęły w tej dziedzinie większe wzajemne zobowiązania z uwagi na najbardziej wymagające misje, ustanawiają współpracę strukturalną w ramach Unii. Współpraca ta jest regulowana przez postanowienia artykułu III-213. ’ „

– 7. Do czasu podjęcia przez Radę Europejską decyzji zgodnie z ustępem 2 niniejszego artykułu, ustanawia się ściślejszą współpracę w ramach Unii w dziedzinie wzajemnej obrony. W ramach tej współpracy, jeżeli jedno z uczestniczących w niej Państw Członkowskich stanie się ofiarą zbrojnej agresji na jego terytorium, pozostałe uczestniczące Państwa Członkowskie udzielają mu, stosując wszelkie dostępne im środki pomocy i wsparcia, wojskowego i innego, zgodnie z artykułem 51 Karty Narodów Zjednoczonych. Realizując ściślejszą współpracę w zakresie wzajemnej obrony, Państwa Członkowskie ściśle współpracują z Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego. Szczegółowe warunki uczestnictwa w tej współpracy i jej funkcjonowania, a także właściwe dla niej procedury decyzyjne, są określone w artykule 111-214.

– 8. Parlament Europejski jest regularnie konsultowany w odniesieniu do głównych aspektów i podstawowych wyborów wspólnej polityki bezpieczeństwa i obronnej oraz jest informowany ojej rozwoju.

Leave a Reply