Kategorie

Przekazywanie aresztowanych do innego państwa członkowskiego cz. III

W kolejnym paragrafie pojawia się odwołanie do postanowień EKPP z 1959 r. Rada zaproponowała, aby artykuły 1 1(2), (3), 12 i 20 Konwencji były stosowane mutatis mutandis do artykułu 9.

Artykuł 11(2) stanowi: „fVprzypadku określonym w ustępie poprzedzającym i z zastrzeżeniem postanowień artykułu 2 tranzyt osoby pozbawionej wolności przez terytorium państwa trzeciego, będącego stroną niniejszej Konwencji odbywa się na wniosek, do którego dołącza się wszelkie niezbędne dokumenty, kierowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości Strony wzywającej do Ministerstwa

Sprawiedliwości Strony Konwencji wezwanej do udzielenia tranzytu. Każda umawiająca się Strona może odmówić wyrażenia zgody na tranzyt własnych obywateli

Przepis ten odnosi się do sytuacji, kiedy strona wzywająca wnosi o stawiennictwo osoby pozbawionej wolności, przebywającej na terytorium innego państwa-strony w celu przeprowadzenia konfrontacji. Kolejny ustęp artykułu 1 I stanowi: „Osoba przekazana powinna pozostawać pozbawiona wolności na terytorium Strony wzywającej oraz ir stosownych wypadkach na terytorium Strony wezwanej do udzielenia tranzytu, chyba że Strona wezwana do przekazania zażąda jej zwolnienia”,

Zdaniem Rady przepis ten miał być także stosowany z uwzględnieniem niezbędnych zmian do tej części Konwencji, która dotyczy przekazywania osób pozbawionych wolności na terytorium innego państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia przesłuchania, z czym zgodzi! się Parlament. Ponadto obydwa te organy proponowały utrzymanie w mocy postanowień artykułu 12 wspomnianej Konwencji z 1959 r., który odnosi się do swego rodzaju immunitetu (tzw, listu żelaznego) udzielonego świadkom, biegłym, a także osobie wezwanej do stawiennictwa przed organami strony wzywającej od poniesienia odpowiedzialności za czyny, o które toczy się postępowanie.

Leave a Reply