Przekazywanie aresztowanych do innego państwa członkowskiego cz. II

Konwencja stanowi, że jeśli wymagane jest uzyskanie zgody aresztowanego na przekazanie do innego państwa członkowskiego, wówczas oświadczenie wyrażające zgodę lub jego kopia powinny pozostać w państwie, w którym osoba przebywała w’ areszcie. Nic zamieszczono natomiast przepisu normującego konsekwencje braku zgody osoby aresztowanej.

Następne zagadnienie w omawianej materii dotyczyło długości okresu aresztowania. W tym przypadku poprawki Parlamentu sprowadzały się do przestawienia szyku wyrazów, ponieważ Rada proponowała, aby z okresu aresztowania odbywanego w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek o pomoc, został potrącony okres pozbawienia wolności, jaki osoba aresztowana odbędzie w państwie, które prowadzi dochodzenie. Natomiast Parlament proponował, żeby okres pozbawienia wolności w państwie prowadzącym dochodzenie został odliczony od okresu aresztowania, który ta osoba będzie musiała odbyć na terytorium państwa, gdzie została aresztowana. Ostatecznie przyjęto w Konwencji sformułowanie, jakie proponowała Rada.

Parlament dostrzegł także możliwość zaistnienia sytuacji, w której data zwolnienia osoby aresztowanej przypada na czas, kiedy będzie ona przebywała na terytorium państwa prowadzącego dochodzenie. W tym przypadku państwo pierwotnego zatrzymania byłoby zobowiązane poinformować organy państwa współpracującego o tej dacie, a z jej upływem osoba ta powinna niezwłocznie zostać przekazana z powrotem celem dopełnienia formalności związanych z jej zwolnieniem. Konwencja nie przewiduje takiego przypadku, ponieważ poprawka Parlamentu wprowadzająca ten paragraf nie została uwzględniona.

Leave a Reply