Kategorie

Prawo Człowieka a prawo wewnętrzne państw

Funkcjonowanie dwóch odrębnych (potencjalnie konkurencyjnych) mechanizmów dochodzenia praw człowieka, każdy z niezależnym organem sądowym, autonomicznie od siebie stosujących i interpretujących ten sam tekst EKPCz, stwarza niebezpieczeństwo różnych rozstrzygnięć w podobnych sprawach. Sprzyja to pojawianiu się niepewności co do zakresu gwarantowanych praw, gdyż obywatele państw Unii są nadal poddani dwóm systemom. W sprawach objętych prawem wspólnotowym mogą korzystać z procedury przed Trybunałem Sprawiedliwości (na podstawie art. 173 Traktatu Rzymskiego trzeba udowodnić bezpośredni indywidualny interes). W innych sprawach muszą jednak występować ze skargą do Trybunału Praw Człowieka, przy czym nie mogą wnieść skargi na działalność organów Wspólnot do Trybunału w Strasburgu, ponieważ Unia nie jest stroną EKPCz. Jak wskazuje A.G.Toth, warto również pamiętać, iż system ochrony praw podstawowych tworzony przez Trybunał Sprawiedliwości – jak każdy system nieskodyfikowany – rozwija się w sposób dość przypadkowy. Poszczególne kwestie zostają rozstrzygnięte dopiero wtedy, gdy na wokandzie Trybunału znajdzie się sprawa ich dotycząca.”

Prawo Człowieka a prawo wewnętrzne państw – członków Rady Europy – wzajemne zależności w: Konstytucja i gwarancje jej przestrzegania. Traktatu z Maastricht: „Unia respektuje prawa podstawowe, które są gwarantowane przez Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, podpisaną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. i wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich, jako ogólne zasady prawa Wspólnoty.” Ograniczenie tylko do EKPCz wydaje się być niesłuszne ze względu na lakt, iż w orzecznictwie Trybunału pojawiają się prawa wynikające także z innych dokumentów.

Leave a Reply