Kategorie

Praktyczne wnioski dla organizacji prac zaplecza eksperckiego w Polsce

Z doświadczeń państw członkowskich i Komisji wypływają praktyczne wnioski dla organizacji prac zaplecza eksperckiego w Polsce, szczególnie ważne w perspektywie znacznego umiędzynarodowienia polityki wewnętrznej w warunkach członkostwa w UE. Wobec dopiero początkowego etapu rozwoju niezależnych i stabilnych ośrodków prywatnych i fundacji, niezwykle ważne znaczenie mają u nas ośrodki akademickie. Doświadczenia te sprowadzić można do następujących konkluzji:

– Jako dostawcy informacji i analizy, ośrodki eksperckie są coraz bardziej pożyteczne dla jakości długofalowych prac rządowych i krajowej aktywności intelektualnej.

– Najlepsze wyniki daje dawka konkurencji między rządowymi i zewnętrznymi ośrodkami eksperckimi.

– W trakcie współpracy obie strony się uczą: rząd tego, jak formułować zakres zlecanych prac i wykorzystywać je do własnych celów (także lam, gdzie nie chce występować z oficjalnym stanowiskiem) zaś ośrodki uczą się, jak wykorzystywać współpracę z rządem i wiedzę o jego zamiarach do planowania własnych prac.

– W poszukiwaniu pomocy przy opracowywaniu strategicznych kierunków działania państwa, rządy zawsze będą miały tendencję do wykorzystania małych grup poufnych doradców na etatach (co podnosi rolę gabinetów politycznych), choć wszyscy już powinni być świadomi ograniczeń, jakie stwarza wewnątrz administracji rządowej opiniowanie działań swoich formalnych przełożonych, a więc względnej wartości takich ocen. Z tego względu rządowe centra strategiczne, dla budowy swej pozycji i reputacji, winny świadomie ograniczać się do monitorowania rynku doradztwa strategicznego oraz identyfikacji długofalowych tendencji formułowania tematu i zakresu (lerms of reference) zamawianych ekspertyz oraz ich odbioru (recenzji) utrzymywania kontaktów międzynarodowych i inicjowania współpracy z ośrodkami krajowymi i komórkami pianistycznymi resortów’: informowania w tym zakresie Rady Ministrów i oraz innych organów wiadzy terenowej i samorządowej oraz tworzenia dokumentacji i archiwum sporządzania wyjaśnień nt. strategicznych zamiarów rządu dla opinii publicznej, organizacji gospodarczych i społecznych, środowisk zawodowych itp.

Praktyczne wnioski dla organizacji prac zaplecza eksperckiego w Polsce cz. II

– 1. Członkostwa Polski w UE, wymuszając stały udział w zorganizowanej grze interesów narodowych, regionalnych i sektorowych w ramach integracji europejskiej (na poziomie wspólnotowymi i międzyrządowym), wpłynie na wewnętrzny system polityczny i pracę polskiej administracji publicznej, a w szczególnym stopniu na pracę MSZ i UK1E (oczywiście także na inne resorty, parlament, sądy i policję, szkoły, armię ild.).

– 2. Na styku polityki wewnętrznej (która zatraca swój wyłącznie krajowy charakter) oraz polityki zagranicznej (która zatraca swój wyłącznie zewnętrzny charakter) już obecnie, w okresie przedczłonkowskim, tworzy się nowa jakość w’ zarządzaniu politycznym: narodowa (polska) polityka europejska.

– 3. Uczestnictwo w systemie politycznym IJE, w tym niekończącym się procesie negocjacji i dobrowolnych, ale wiążących decyzji, będzie zmuszać rządy do poszukiwania długofalowej strategii rozwojowej – im bardziej wkomponowanej w traktaty i strategię UE, tym lepiej – oraz do rozsądnej dozy kontynuacji (konsekwencji) w jej realizacji.

– 4. Wypracowanie takiej strategii wymaga przemyślanej i zorganizowanej współpracy rządu ze środowiskiem naukowo-akadcmickim i eksperckim.

– 5. Członkostwo gwałtownie zwiększy rolę konsultacji i negocjacji w pracy administracji publicznej, co dodatkowo podnosi wagę profesjonalnego doradztwa i pogłębionych studiów, zwiększając uspołecznienie procesu decyzyjnego oraz wiarygodność polityki informacyjnej rządu.

– 6. Poszukiwanie optymalnego modelu koordynacji narodowej polityki europejskiej w konfiguracji obejmującej najważniejszych partnerów krajowych (rząd, parlament, samorządy, partnerzy gospodarczy i społeczni) i zewnętrznych (państwa członkowskie UE, Rada UE, Komisja, Parlament, Komitet Regionów, Komitet Ekonomiczno-Społeczny) jest niekończącym się zadaniem w rozwijającej się wciąż Unii Europejskiej.

Leave a Reply