Kategorie

Potrzeba zachowania unitarnego charakteru państwa

W moim przekonaniu, opartym na osobistym doświadczeniu z pracy zarówno w MSZ, jak i UKIE oraz na licznych lekturach, rola Ministerstwa Spraw Zagranicznych istotnie wzrośnie w warunkach członkostwa – i to niezależnie od ważnej funkcji w programowaniu i koordynacji krajowej polityki europejskiej sprawowanej przez Komitet Integracji Europejskiej i jego Urząd (poprzednio, w latach 1991-1996, tak skutecznie realizowanej przez Pełnomocnika Rządu ds. Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej). Rola MSZ wzrośnie właśnie w miarę tego, jak niektóre tradycyjne funkcje dyplomacji (kontakty zewnętrzne, negocjacje itp.) będą w części przechodzić czy też „wyciekać” do innych resortów, a nawet do regionów, stając się elementem ich codziennej pracy. Razem z poszerzaniem się zakresu spraw regulowanych lub konsultowanych na poziomie UE zachodzić będzie w kraju (równolegle do spontanicznej wszechobecności spraw europejskich) proces swoistego „urządowienia” problematyki integracyjnej, w którym Rada Ministrów w coraz większym stopniu będzie się stawać rodzajem większego Komitetu Integracji Europejskiej. Zwiększy to również stopień uspołecznienia polityki zagranicznej, zarówno wskutek oddolnej presji zainteresowanych grup krajowych, jak i odgórnych wymogów’ unijnych.

Potrzeba zachowania unitarnego charakteru państwa oraz jednolitego głosu na zewnątrz przy tak zwiększonej liczbie uczestników polityki europejskiej w naturalny sposób przesądzają o koordynacyjnej roli MSZ w narodowej polityce europejskiej. Jest to zgodne z logiką naszego systemu politycznego, znajdując oparcie w Konstytucji RP, stanowiącej w arl.146 p.l, że „Rada Ministrów prowadzi politykę wewnętrzną i zagraniczną R!r\ Dlatego kierunek niedawnych zmian organizacyjnych w polskiej administracji, powierzający koordynację polityki europejskiej i negocjacji akcesyjnych ministrowi spraw zagranicznych (Sekretariat Europejski), uważam za krok w dobrym kierunku, choć dopiero za jeden z pierwszych niezbędnych do tego, aby narodowy system koordynacji polityki europejskiej zapewnił definiowanie i realizowanie krajowych interesów w UE i zarazem przyczyniał się do rozwoju samej Unii.

Leave a Reply