Kategorie

Poszanowanie różnic kulturowych, religijnych i językowych

Karta w art. 22 formułuje zasadę poszanowania zróżnicowania kulturowego, religijnego i językowego. Na treść tego artykułu wpływ miały art. 6(F) Traktatu UE, art. 151.1 i 151.4 Traktatu WE dotyczące kultury oraz jedenasta deklaracja do aktu końcowego Traktatu Amsterdamskiego dotycząca statusu kościołów i organizacji niewyznaniowych.’1 Na tle innych regulacji o wymiarze międzynarodowym jest to ujęcie bardzo umiarkowane, gdyż zapisy w takich dokumentach, jak Europejska Konwencja Ramowa o Ochronie Mniejszości Narodowych22 czy Deklaracja Praw’ Osób Należących do Mniejszości Narodowych lub Etnicznych, Religijnych i Językowych” idą znacznie dalej. Odpowiednie przepisy wskazują tu bowiem nie tylko na samą deklarację poszanowania praw mniejszości kulturowych, religijnych i językowych, ale (jak np. drugi z wymienionych wyżej dokumentów) wyraźnie wskazują na potrzebę zagwarantowania osobom należącym do mniejszości prawa do skutecznego uczestnictwa na szczeblu krajowym i regionalnym w decyzjach dotyczących mniejszości. Ponadto w Konwencji Ramowej przepisy zobowiązują st rony do ,,przyjęcia środków w celu popierania

„Unia Europejska szanuje i nie narusza statusu, z którego korzystają, na mocy prawa krajowego. Kościoły i stowarzyszenia łub wspólnoty religijne u państwach członkowskich. Unia Europejska szanuje również status organizacji etycznych t niewyzuniowych (Traktaty europejskie. oprać. E.Wojtaszek- Mik, C.Mik. Zakamycze 2000, s.303).

Deklaracja w ramach systemu Narodów Zjednoczonych z 10 grudnia 1992 r.

Natomiast w polskiej Konstytucji zauważamy konstrukcję polegającą na połączeniu dwóch aspektowe ochronnego działania klauzuli antydyskryminacyjnej oraz pozytywnej formuły indywidualno-grupowej, wskazującej prawa przysługujące zarówno poszczególnym członkom danej mniejszości, jak też przyznającej prawa całej mniejszości.34 Tak więc oprócz klauzuli antydyskryminacyjnej wyrażonej w art. 32, zawarto także przepisy szczegółowe w art. 27 i 35. Ponadto poszczególne jednostki tworzące daną grupę mniejszościową zostały wyposażone w szeroki katalog praw i wolności, które przysługują im podobnie jak pozostałym członkom społeczeństwa. Tak więc w art. 35 Rzeczpospolita „zapewnia obywatelom polskim należącym do mniejszości narodowych i etnicznych wolność zachowania i rozwoju w/cisnego języka, zachowania własnych obyczajów i tradycji oraz rozwoju własnej kultury.” Ponadto w ust. 2 tegoż artykułu mniejszościom przyznane zostało prawo do tworzenia instytucji edukacyjnych, kulturalnych i takich, które służą ochronie tożsamości religijnej, a także prawo do uczestnictwa w rozstrzyganiu spraw’ dotyczących ich tożsamości kulturowej (dzięki tej konkretyzacji zapewniono możliwość bezpośredniego stosowania art. 35).27 Oprócz praw gwarantowanych w omawianym poprzednio artykule, znaczącą regułę zawiera art. 27, bowiem uznając za język urzędowy język polski, stwierdza się, iż ..nie narusza to praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych.” Również w art. 2 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim zasada ta znalazła potwierdzenie, gdyż stwierdzono tam, iż „Ustawa nie narusza praw mniejszości i grup etnicznych” Natomiast regulację zamieszczoną w Karcie cechuje duża ogólnikowość, ale dość trudno byłoby sformułować inną konstrukcję ze względu na specyfikę organizacji, w której potencjalnie będzie ona obowiązywać. „7

Leave a Reply