Kategorie

Konkluzje

Specyficznym wyróżnikiem zmian systemowych w Polsce i wielu innych europejskich państwach pokomunistycznych, stała się „modernizacja przez integrację”, łącząca transformację ustrojową z wchodzeniem do struktur euroatlantyckich. Najsilniejszą stroną takiej strategii jest wytworzenie mechanizmów wymuszających dostosowanie Polski do reguł i standardów Unii Europejskiej wraz z otwarciem szans rozwojowych uruchamianych dzięki nowym relacjom z Zachodem (zmiany instytucjonalne, wchodzenie w sieci biznesu, awans cywilizacyjny, bezpieczeństwo geopolityczne itd.). Paradygmat modernizacyjny sta! się głównym źródłem reformatorskich programów nowych elit władzy i ich zaplecza społecznego. Dostarcza też wzorów rozwiązań funkcjonujących w krajach wysoko rozwiniętych, które w zasadniczy sposób określiły kształt zmian ustrojowych w Polsce.

Decyzje „szczytu” w Kopenhadze w grudniu 2002 r. stanowią kolejny, bardzo znaczący sukces podejścia modernizacyjnego. Są one zwieńczeniem procesu zapoczątkowanego przez powstanie antytotalitarnego ruchu solidarnościowego, potwierdzają sens Okrągłego Stołu i zmian ustrojowych po 1989 r., a także istotną międzynarodową rolę Polski, szczególnie wśród krajów pokomunistycznych i w polityce europejskiej. Dzięki wejściu do Unii, nasz kraj tworzy przesłanki wzmocnienia swojej pozycji politycznej i gospodarczej m.in. poprzez bezpośredni wpływ na podejmowanie kluczowych decyzji w ramach tego ugrupowania, uzyskanie dostępu do funduszy strukturalnych i innych programów europejskich, przewidywany wzrost atrakcyjności inwestycyjnej i obrotów handlowych, zwiększenie stabilności instytucjonalnej i nowe możliwości wykorzystania potencjału wzrostu gospodarczego na dużymi rynku.

Leave a Reply