Kategorie

Geneza modernizacji wzajemnej pomocy prawnej

Wspólne działania podejmowane przez państwa europejskie w celu skutecznego zwalczania przestępczości normowały dotychczas przepisy Konwencji Rady Europy o pomocy prawnej w sprawach karnych z 1959 r. Państwa członkowskie Unii Europejskiej wymagały jednak zacieśnienia współpracy, co wynikało z wprowadzenia swobodnego przepływu osób w granicach Unii. Dostrzeżono zatem konieczność unormowania i zalegalizowania działań skierowanych przeciwko przestępczości zorganizowanej, podejmowanych przez organy władzy państw członkowskich.

Potrzeba unowocześnienia i usprawnienia międzynarodowych instrumentów pomocy prawnej ujawniła się w’ sposób szczególny na tle zwalczania przestępczości zorganizowanej.1 Zwłaszcza w drugiej połowie lat 90. wskazywano na konieczność nie tylko modernizacji systemu międzynarodowej współpracy w sprawach karnych W’ kontekście międzynarodowej przestępczości zorganizowanej,” ale podkreślano równocześnie niedostateczne uwzględnienie roli organów ścigania w dotychczas istniejącym modelu.’ Lepsze zrozumienie dla tych problemów połączone z pełniejszą wymianą informacji4 zaowocowały podjęciem konkretny ch kroków na różnych forach: zarówno regionalnych, jak np. Rada Europy/ Unia Europejska,6 Brytyjska Wspólnota Narodów, jak i globalnych, zwłaszcza pod auspicjami ONZ.

Przy wykorzystaniu procedury konsultacji, w maju 2000 r. została przyjęta nowa Konwencja o wzajemnej pomocy w sprawach karnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej.9 Uchwalenie tego aktu poprzedzone było zasięgnięciem opinii Parlamentu Europejskiego, Komitetu ds. Wolności i Praw Obywatelskich, Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komitetu ds, Prawa i Rynku Wewnętrznego.

Leave a Reply