Europejska Polityka Bezpieczeństwa i Obrony

Rozdział III: „Mechanizm Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa” zajmuje się jej podstawami traktatowymi, celami i instrumentami, rolą instytucji w procesie decyzyjnym WPZiB (Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej, Sekretariat Generalny Rady UE i Wysoki Przedstawiciel ds. WPZiB, Prezydencja i „Trojka”, organy WE zaangażowane w sprawy WPZiB) oraz finansowaniem tej polityki. Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa przedstawiana jest tu jako zasadniczy instrument realizowania się UE jako aktora stosunków międzynarodowych. Wskazując na międzyrządowy charakter WPZiB, autor jednocześnie wykazuje jej małą efektywność, a szanse usprawnienia widzi w możliwościach jej systematycznego „uwspólnotawiania”.

Rozdział IV: „Europejska Polityka Bezpieczeństwa i Obrony” dotyczy genezy i założeń tej polityki, przygotowań do realizacji Europejskiego Celu Operacyjnego (tworzenie organów zarządzających, budowanie sil szybkiego reagowania i przygotowanie ich do działania oraz zagadnienie technicznych problemów realizacji Planu Działania na Rzecz Europejskich Zdolności Obronnych), problemów spójności i współdziałania UE z NATO (kwestie duplikowania funkcji i zasobów oraz problem politycznej zgody na używanie zasobów NATO przez UE). W opinii autora, omawiana polityka jest w swym założeniu głównym instrumentem zwiększenia skuteczności międzynarodowego oddziaływania Unii Europejskiej.

Rozdział V: „Partnerstwo Transatlantyckie” przedstawia miejsce Europy w strategii polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych po „zimnej wojnie”, miejsce Ameryki Północnej w strategii polityki zagranicznej UE oraz funkcjonowanie Partnerstwa Transatlantyckiego. Autor zwraca tu uwagę na kluczowe znaczenie stosunków z USA i Kanadą dla Unii Europejskiej, analizuje kwestie sporne w tych stosunkach (ekonomiczne na forum GATT i WTO oraz w sprawach bezpieczeństwa, dotyczące głównie ESDP) oraz pokazuje, że stosunki te lepsze są z Kanadą niż ze Stanami Zjednoczonymi. Zwraca uwagę krytyczny stosunek autora do amerykańskiej polityki zagranicznej.

Rozdział VI: „Polityka wobec Europy Środkowej i Wschodniej” dotyczy relacji UE z Europą Środkową, Rosją, Ukrainą, Białorusią oraz kwestii bałkańskich (wojny jugosłowiańskie, destabilizacja w Albanii, kryzys w Kosowie, polityka stabilizacji i stowarzyszenia). Zwrócono uwagę na rolę krajów środkowoeuropejskich w polityce UE (strategia rozszerzania Unii) oraz na strategiczne znaczenie kontaktów z Rosją i Ukrainą (względy ekonomiczne i bezpieczeństwa). Przedstawiono także zaangażowanie Unii Europejskiej na rzecz pokoju na Bałkanach i odbudowy tego regionu.

Leave a Reply