Kategorie

Europeizacja

Globalizacja, a praktycznie: europeizacja, jest istotnym czynnikiem wpływającym na pracę dyplomacji. Powoduje ona szybki wzrost – chcianych i niechcianych – powiązali partnerów, wywołując umiędzynarodowienie (tzw. internacjonalizację) polityki wewnętrznej państw. W szczególnie silnym stopniu odnosi się to do państw i gospodarek objętych integracją europejską. W ich sytuacji polityka zagraniczna i europejska, czyli to, co nazywamy tutaj narodową polityką europejską, musi łączyć trzy pola działań:

– tradycyjne elementy polityki zagranicznej: reprezentacja dyplomatyczna i konsularna, negocjacje, bezpieczeństwo międzynarodowe, obserwowanie, informowanie i reagowanie na zmiany polityki światowej

– politykę wewnętrzną, obejmującą polityki: makroekonomiczną, konkurencji, rolną, transportową, społeczną, bezpieczeństwa wewnętrznego oraz tzw. politykę zewnętrzną (externa/ policy) a także handel i gospodarczo- finansową pomoc rozwojową:

– obszar globu, w tym zwłaszcza działalność organizacji międzynarodowych takich jak ONZ, WTO, IMF-WB. OHCD i licznych innych wyspecjalizowanych organizacji zajmujących się zagadnieniami energii, ochrony środowiska, zmianami klimatu i klęskami żywiołowymi, zdrowiem, żywnością, migracją, przestrzenia kosmiczną itd.

Tak więc, w wyniku globalizacji, integracji w skali regionalnej i fragmentacji w skali lokalnej, władza państwa narodowego ulega rozproszeniu w trzech kierunkach: do organizacji międzynarodowych i transnarodowych, do ugrupowań regionalnych (UH) oraz do władz szczebla lokalnego i regionalnego.

Ta sytuacja wymaga nowego typu koordynacji polityki wewnętrznej i zewnętrznej, niezbędnej do realizacji narodowej polityki europejskiej. Ciągnąca się w Polsce przez lata 90. dyskusja między MSZ a Pełnomocnikiem Rządu ds. Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej o tym, który resort winien mieć kierującą rolę w polityce europejskiej miała znaczny wpływ na krajową machinę koordynacyjną. (Dyskusja ta wprawdzie cicha i siabo wyartykułowana – choć pod zimną skorupą lawa wrzała – wcale nie była tylko polską specjalnością, bo niemal wszyscy w UE ją przeżywali lub przeżywają.) Można uznać, że była potrzebna dla wyklarowania stanowisk, ale w bliskiej perspektywie członkostwa przyszedł czas na decyzje określające ceie i podział zadań. Różne są modele koordynacji w państwach członkowskich i Unia niczego tu nie narzuca, ale doświadczenie tych państw’ mówi jednak, że najważniejszą cechą takiego systemu jest zdolność do wypracowania stanowiska na poziomie narodowym i zapewnienie jednolitego głosu na poziomie unijnym.

Leave a Reply