Kategorie

Doręczanie pism procesowych

Artykuł 5 reguluje kwestie związane z wysyłaniem i doręczaniem pism procesowych. W Konwencji zostało przyjęte rozwiązanie zaproponowane przez Radę, przewidujące doręczanie – co do zasady – za pośrednictwem poczty pism procesowych osobom znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego. Parlament zmierza! do wprowadzenia unormowań określających sytuację, w której organy państwa wezwanego miałyby obowiązek zorganizowania doręczenia dokumentów według przepisów swojego prawa wewnętrznego – ewentualnie w formie wskazanej przez państwo wzywające, jeżeli nie stoi ona w sprzeczności z przepisami prawa państwa, na którego terytorium dokumenty mają zostać doręczone.

Artykuł 5, ustęp 2 przewiduje doręczanie pism procesowych za pośrednictwem właściwych organów państwa wezwanego. Komisja Europejska zaproponowała cztery okoliczności wymienione w sposób wyczerpujący – przy użyciu słowa ,,/y/Lo”(„o«/y”) – w których może to nastąpić, a więc:

– adres osoby, do której pismo jest skierowane jest nieznany lub niedokładny

– przepisy prawa procesowego wzywającego państwa członkowskiego wymagają dowodu doręczenia innego niż ten, który może być uzyskany za pośrednictwem poczty

– nie jest możliwe doręczenie pisma drogą pocztową

– wzywające państwo członkowskie ma podstawy do przekonania, że doręczenie pisma za pośrednictwem poczty okaże się nieskuteczne lub niewłaściwe.

Parlament w proponowanych przez siebie poprawkach usunął słowo „only „, stąd można przypuszczać, że wymienione niżej dwie grupy okoliczności byłyby podane jako przykładowe. Pisma procesowe, według zmian dokonanych przez Parlament, mogłyby być doręczane za pośrednictwem odpowiednich organów władzy państwa w ezwanego, gdy:

– adres osoby, do której pismo jest skierowane jest nieznany lub niepewny albo gdy państwo wzywające wskaże przyczyny, dla których pośrednictwo poczty byłoby niesłuszne lub nieskuteczne

– odpowiednie przepisy prawa procesowego wzywającego państwa członkowskiego wymagają dowodu doręczenia innego niż ten, który może być uzyskany przez pocztę.

Autorzy Konwencji pozostali przy pierwotnej wersji, co oznacza, że wymienia ona cztery’ grupy wspomnianych okoliczności, nie wprowadzając obowiązku podania przyczyn, dla których organy władzy wzywającego państwa są przekonane o niesłuszności bądź nieskuteczności wykorzystania drogi pocztowej.

Leave a Reply