Kategorie

Dobrowolne wystąpienie z Unii

– 1. Każde Państwo Członkowskie może, zgodnie ze sw’oimi wymogami konstytucyjnymi, podjąć decyzję o wystąpieniu z Unii Europejskiej.

– 2. Państwo Członkowskie, które podjęło decyzję o wystąpieniu, notyfikuje swój zamiar Radzie Europejskiej Rada Europejska rozpatruje taką notyfikację. W świetle wytycznych Rady Europejskiej, Unia prowadzi negocjacje i zawiera z tym Państwem umowę określającą warunki jego wystąpienia, uwzględniając ramy jego przyszłych stosunków z Unią. Umowa ta jest zawierana w imieniu Unii przez Radę Ministrów, stanowiącą większością kwalifikowaną po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego. Przedstawiciel występującego Państwa Członkowskiego nie bierze udziału w dyskusjach i decyzjach Rady Ministrów lub Rady Europejskiej dotyczących tego Państwa.

– 3. Konstytucja przestaje mieć zastosowanie do tego Państwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w jej braku, dwa lata po notyfikacji, o której mowa w ustępie 2, chyba że Rada Europejska w porozumieniu z danym Państwem Członkowskim podejmie decyzję o przedłużeniu tego okresu.

– 4. Jeżeli Państwo, które wystąpiło z Unii, zwraca się o ponowne przyjęcie, jego wniosek zostaje poddany procedurze określonej w artykule 57.

Leave a Reply