Kategorie

41 artykuł Karty Praw Człowieka cz. II

Alt. 41 jest oparty na zasadach prawa wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, w szczególności w sprawach: Burban,’9 Nölle40 i New Europę Consulting.41 Brzmienie dwóch pierwszych paragrafów wynika ponadto z orzeczeń w sprawach: I Icylcns,42 Orkem,43 TU München44 i z orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji w sprawie Lisrcstai,45 jak również z obowiązku uzasadniania decyzji wynikającego z art. 253 Traktatu WE. Paragraf 3 powtarza prawa wynikające z art. 288 Traktatu WE, a paragraf 4 powtarza prawo gwarantowane trzecim akapitem art, 21 Traktatu WE. W związku z art. 52.1 Karty, prawa te mogą być zastosowane pod warunkami i na podstawie ograniczeń traktatowych. Prawo do skutecznego środka prawnego będące istotnym aspektem tej kwestii jest gwarantowane w art. 47 Karty.

Karta i Konstytucja instytucjonalizują status rzecznika praw obywatelskich (ombudsmana). Jest to organ, który już od dawna jest obecny w tradycji konstytucjonalizmu europejskiego i o ile nie mogło go zabraknąć w polskiej Konstytucji, to obecność takiej regulacji w Karcie unijnej jest ewenementem, jeśli traktować ją jako ponadnarodowy akt gwarantujący prawa człowieka. Cały rozdział V Karty grupujący prawa obywateli, posiada tę specyficzną cechę wynikającą z charakteru organizacji, w ramach której dokument ten powstał. Oba akty konstruują instytucję rzecznika w podobny sposób – jest to organ, do którego mogą się zwrócić: według Karty, wszyscy obywatele Unii i wszystkie osoby fizyczne lub prawne zamieszkujące lub mające siedzibę zarejestrowaną w państwie członkowskim (art. 43) lub, zgodnie z Konstytucją, każdy (art. 80).

Przyczyną uzasadniającą wystąpienie do rzecznika jest, w przypadku Karty, złe zarządzanie działalnością instytucji i organów Wspólnoty,44’ a w przypadku Konstytucji – naruszenie wolności i praw przez organy władzy publicznej. Chociaż w obu przypadkach dotyczy to nieprawidłowości w postępowaniu tych samych podmiotów, to jednak w Karcie kategoria działań została zarysowana szerzej, gdyż jest tu mowa o złym zarządzaniu w ogólności, podczas gdy w Konstytucji wyraźnie ograniczono się do sfery naruszania wolności lub praw konkretnej osoby. Warto jednak zauważyć, że regulacja instytucji rzecznika w Konstytucji jest nieporównywalnie szersza, gdyż zawiera także przepisy dotyczące powoływania, statutu, niezależności i niezawisłości, immunitetu,

Leave a Reply